Schreeuwt jouw kind om aandacht of is het zo stil als een muis?

Het reekalf rent het struikgewas in, de egel rolt zich op, een vos nadert zijn prooi. Deze dieren laten ons zien hoe ze overleven en eigenlijk doen wij mensen, vanuit ons reptielenbrein, hetzelfde. We noemen dit vechten, vluchten of bevriezen. Wanneer dit stress systeem actief is, gaat alle energie naar het overleven en is helder nadenken geblokkeerd. In deze Annekedote vertel ik je over Indra, die juist zo stil werd als een muis en hoe ze leerde om zichzelf te laten horen.

Als we naar kinderen kijken, kunnen we een overactief stress systeem herkennen aan hun gedrag. Wanneer kinderen zich langdurig in een onveilige situatie bevinden, of in een situatie waarin ze zich niet veilig voelen, staat het stress systeem voortdurend op scherp. We spreken dan ook wel van een kort lontje. Of de druppel die de emmer doet overlopen. De kinderen met het korte lontje vallen met hun gedrag het meeste op. Ze knokken zich een weg door het leven, schreeuwen om aandacht. Meestal zijn het jongens die dit gedrag hebben aangeleerd.

Bij meisjes zie ik vaker vluchten of bevriezen. Dit uit zich in stil en teruggetrokken zijn, een hele zachte stem hebben en zichzelf het liefst klein en onzichtbaar maken. Ze zijn zo stil en rustig, de ideale leerling in een drukke klas. Ze vragen geen aandacht en krijgen het ook vaak niet. Toch gaat er veel in zo’n meisje om. Ze observeren voortdurend hun omgeving, zijn op hun hoede voor signalen van onveiligheid. Als ze zich thuis veilig voelen, kan hun opgekropte spanning zich uiten in enorme driftbuien. Ook in lichamelijke klachten, zoals buikpijn en hoofdpijn.

Indra is zo’n lief meisje van 10 jaar. Ze is een beetje verlegen en komt onzeker over. Ze praat heel zachtjes maar vertelt de eerste keer dat ze bij mij komt wel heel veel over haar lieve konijn thuis, met wie ze graag knuffelt. Ook al is ze nog maar 10, in haar leven heeft ze al een paar hele erge dingen meegemaakt. Daardoor is ze vaak bang, slaapt ze slecht en heeft regelmatig buikpijn. Haar jongere zusje is heel anders, zij is stoer, praat veel en is thuis heel aanwezig. Indra krijgt dan minder aandacht en trekt zich in zichzelf terug.

Als er op school iets aan haar gevraagd wordt vindt ze het heel lastig om de vraag te beantwoorden. Vooral als de vraag onverwacht wordt gesteld, wordt haar stress systeem actief. Haar lichaam gaat in de bevries stand, haar denkvermogen wordt geblokkeerd. Het is niet mogelijk om de vraag te beantwoorden. Juf of meester begrijpt niet waarom ze het antwoord niet weet, daarover heeft hij/zij toch net een les gegeven? Juf of meester stelt nu de vraag aan een ander kind, die direct het goede antwoord geeft. Indra voelt zich nu dom, ondertussen weet ze nu zelf ook het antwoord (haar stress systeem komt tot rust) maar ze krijgt geen kans meer om te antwoorden.

De eerste keren dat ze bij mij komt mag ze tekenen en schilderen. Op deze manier kan ze haar gevoel uiten zonder erover te praten. Ze geniet van het tekenen en schilderen. Ze kan mij wel vertellen wat het meisje op de tekening doet en voelt. Ze vindt het fijn om naar mij toe te gaan en voelt zich steeds meer op haar gemak.

Met behulp van de Matruschka poppetjes leg ik uit wat er gebeurt als je vervelende dingen meemaakt. Je maakt laagjes om je heen die je beschermen. In het geval van Indra bestaat dat laagje vooral uit heel stil zijn, je niet laten horen en zien. Het helpt als we samen naar de laagjes kijken en door de laagjes het kleinste poppetje ontdekken. Het kleine kindje dat veilig is binnenin haarzelf en waarvoor ze net zo goed kan zorgen als voor haar konijn. Voor Indra helpt het knuffelen en aaien van haar konijn, zichzelf in een zacht dekentje wikkelen en naar fijne muziek luisteren om haar stress systeem tot rust te brengen. Hoe rustiger dit systeem is, hoe minder snel het lichaam ‘bevriest’ om het te beschermen.

Met Indra gaat het nu heel goed. In het evaluatieformulier schreven haar ouders op de vraag: “Heeft de begeleiding aan de verwachtingen voldaan?” Ouders: “Ja, ze zit super goed in haar vel en durft veel meer, zelfs alleen op de fiets naar sport te gaan. Wat een super stap dat ze dat zelf wil en durft!” In de schaalvragen is een duidelijk verschil meetbaar. Het eerste cijfer werd gegeven bij de start van de begeleiding, het tweede cijfer bij de afronding. Het zelfvertrouwen steeg van 2,5 naar 8,5, gelukkig van 6 naar 9, sociale vaardigheden van 5 naar 8, zorgen en angsten verminderde van 10 naar 1,5.

Daarom houd ik zo van het werk in mijn praktijk: kinderen begeleiden om op een speelse, liefdevolle manier hun laagjes te laten gaan, zodat de stralende zon, die ze werkelijk zijn, steeds stralender en krachtiger wordt. Zodat ze meer vertrouwen krijgen in zichzelf, weten wat ze nodig hebben om zich veilig te voelen en hun eigen stem te durven laten horen.

Schreeuwt jouw kind om aandacht of is het zo stil als een muis? Of is er iets anders waar je zelf niet uit komt? Bel mij gerust, ik bied je een luisterend oor en is er meer nodig, dan maken we een afspraak!

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten