Morgen, 2 november, is het Allerzielen. Veel mensen branden dan een kaarsje voor hun overleden familie en vrienden. Ook ik steek een kaarsje aan bij de foto van mijn overleden vader. Voor mij helpt zo’n ritueel om mijn verdriet een plekje te geven. Hoe je met verdriet omgaat is heel persoonlijk. Elisabeth Kübler-Ross omschrijft vijf fasen van rouw.
Kinderen gaan op hun eigen manier met rouw om. Meestal gaat dat goed, soms niet. Gelukkig weten ouders mij dan te vinden, zoals de moeder van Sofie.

Op een ochtend belde haar moeder mij. Al een jaar had haar dochter, laten we haar Sofie noemen, enorme driftbuien. Ze wilde nergens over praten.

Als ik de deur opendoe om Sofie en haar moeder binnen te laten, zie ik een meisje met een stuurs gezicht dat met tegenzin meegaat met haar moeder. Om het ijs wat te breken gaan we met z’n drieën een kwartetspel spelen dat ik zelf gemaakt heb. Sofie wint het spel van ons en ik zie een klein lachje op haar gezicht verschijnen. Terwijl haar moeder vertelt over Sofie’s ontwikkeling, kijkt Sofie nieuwsgierig rond in mijn praktijkkamer, pakt de handpoppen en de knuffel. Ik vraag aan Sofie wat ik voor haar kan doen. Ze vertelt dat ze vaak heel erg boos is, niet weet waarom en daar veel last van heeft. Thuis is er dan geen fijne, gezellige sfeer. Uitdrukkelijk zegt ze dat ze er niet over wil praten. Ik leg uit dat ze bij mij mag tekenen, schilderen, met zand en poppetjes kan spelen, er in mijn kast heel veel verschillende kaartspellen staan waaruit we kunnen kiezen. En natuurlijk de handpoppen! Ik beloof dat ze niet hoeft te praten als ze dat niet wil, maar het mag natuurlijk altijd. Sofie zegt: “Oké, dan wil ik volgende week wel bij jou terugkomen. Is dat goed, mama?”

Een week later komt Sofie terug en neemt afscheid van haar moeder. We spreken af dat haar moeder haar over een uurtje weer komt ophalen. De bak met kinetisch zand, de poppetjes en de dieren heb ik klaargezet. Terwijl Sofie lekker aan het voelen is en het zand door haar vingers laat glijden wacht ik geduldig af. We drinken een kopje thee. Sofie vertelt dat ze het vroeger zo fijn vond in de zandbak maar “daar ben ik nu eigenlijk te groot voor.” Door het spelen in het zand ontspant ze zichtbaar. Uit de bak met poppetjes vraag ik een poppetje te kiezen voor zichzelf en dat in het zand neer te zetten. Daarna poppetjes te kiezen voor de mensen die het dichtste bij haar staan. Dat zijn haar ouders en haar broertje. Na een tijdje staat het zand helemaal vol met opa’s, oma’s, ooms, tantes, neefjes en nichtjes en de huisdieren van de familie. Iedereen staat naast of achter Sofie. Dicht achter Sofie staat het poppetje van een vrouw, ik vraag: “wie is dat?” Sofie:” dat is mijn oma”. Ik: “ik zie dat ze dicht achter jou staat, voel je dit ook zo?” Sofie:” Ja, dat voel ik wel, maar mijn oma is dood. Ik mis haar heel erg. Ze is vorig jaar aan een erge ziekte overleden. Maar toen ze nog gezond was deden we heel veel samen. Naar de kinderboerderij, bootje varen, koekjes bakken en oma kon hele lekkere appeltaart bakken.” Ik:” je hebt dus heel veel mooie herinneringen aan oma.” Dan krijg ik een ingeving: om een schatkistje te maken vol met symbolen aan de herinneringen van oma. Tot nu toe maakten de kinderen een schatkist met symbolen voor hun talenten en kwaliteiten. Ik:” Wat vind je ervan om ze allemaal op te schrijven en een schatkistje te maken waarin je de herinneringen kunt bewaren?” Ze kijkt me aan met een stralende lach terwijl er een traan over haar wang loopt.

Tijdens het maken van de schatkist praat ze over het verdriet om haar overleden oma. Hoe de begrafenis was. Ze heeft mooie tekeningen gemaakt en bloemen bij de kist gelegd. Ze mocht samen met haar nichtje de kaarsen aansteken. Haar moeder was heel erg verdrietig. Sofie zag dat en wilde haar moeder niet nog verdrietiger maken. Ze probeerde haar moeder op te vrolijken maar bleef zelf rondlopen met haar verdriet. Haar driftbuien waren een roep om hulp, een signaal dat het niet goed met haar ging. Gelukkig hebben haar ouders dit signaal gezien en gehoord. Ik ben heel blij en dankbaar dat het is gelukt om deze rouw een plek te geven. Via het zand en de poppetjes heeft Sofie woorden kunnen geven aan haar verdriet, door het maken van de schatkist heeft ze haar herinneringen aan oma een mooie plek kunnen geven.

Een paar weken later belt Sofies moeder mij om te vertellen dat haar dochter geen driftbuien meer heeft en weer vrolijk is. En ze samen hebben gepraat, herinneringen hebben gedeeld over oma. Hoe fijn is dat!

Wil je reageren of heb je naar aanleiding van dit voorbeeld een vraag? Je kunt hieronder reageren of neem contact met mij op.

Hartelijke groeten van Anneke

Wil je ongeveer één keer per maand mijn Magische tips & tools ontvangen? Meld je dan HIER aan.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten